مرکز تاریخ

معماری پایه یک مرکز داده، اتصال سرورهای داخل کابینت به سوئیچ‌های سطح پایین و سوئیچ‌های سطح پایین به سوئیچ‌های لایه بالاتر است. مراکز داده اولیه، معماری سه لایه سنتی access-Aggregation-core را اتخاذ کردند که از شبکه مخابراتی با ساختار access-metro - backbone - الگوبرداری شده بود. این ساختار شبکه سه لایه برای انتقال بین سرورها و دستگاه‌های خارجی (شمال-جنوب) بسیار مناسب است و اطلاعات از خارج از مرکز داده به مرکز منتقل می‌شود.

از آنجایی که تقاضا برای محاسبات ابری و کلان‌داده منجر به افزایش جریان داده بین سرورها (شرق-غرب) می‌شود، بازار شروع به ظهور معماری دولایه‌ای برگ-ریج کرده است که در آن لایه همگرایی و لایه هسته با هم ادغام می‌شوند. در این توپولوژی، شبکه از سه لایه به دو لایه مسطح می‌شود و همه سوئیچ‌های تیغه‌ای به هر سوئیچ تیغه‌ای متصل می‌شوند، به طوری که انتقال داده بین هر سرور و سرور دیگر فقط باید از طریق یک سوئیچ تیغه‌ای و یک سوئیچ تیغه‌ای انجام شود و نیاز دستگاه‌ها به یافتن یا انتظار برای اتصال را کاهش دهد، تأخیر را کاهش دهد و گلوگاه‌ها را کم کند. این امر کارایی انتقال داده را تا حد زیادی بهبود می‌بخشد و کاربرد خوشه محاسبات با کارایی بالا را برآورده می‌کند.